HİÇBİR ŞEYİM OLMA BENİM (akşamüstü şiirlerim) -3

Hiçbir şeyim olma benim;

Güneş ol, aydınlat dünyayı

Çiçek ol besle arıları

Yağmur ol, doyur toprağı...

Hiç bir şeyim olma benim;

Ağaç ol, koru kuşları

Kaya ol, gölgene sığınsın bir kul

Sevgi ol, saygı ol, yüreklere dol...

Hiçbir şeyim olma benim;

En sevdiğim, demli çay kıvamında

Elimi tutacak, omzuna yaslanacak

Benimle gülecek, benimle ağlayacak

Yürekli bir dost ol, bu yeter...

Hatice AK

10.11.2009

NE OLURDU (akşamüstü şiirlerim) - 2

Özledim,

Gel dedim,

Gelmiyorsun,

Gelemiyorsun,

Yetti artık,

Ya gel, ya gel de...!

Ne olurdu; akşam eve döndüğümde

Kapıyı açan sen olsaydın, elimi tutan

Nefesiyle ısıtmaya çalışan

Anahtar taşımasam ceplerimde ne olurdu…!!!

Neden yoksun?

Yetmez mi beklediğim yolunu

Bu kadar çok mu sevdin ölümü

Haydi CAN yalvarıyorum ya gel, ya gel de

Bitsin bu ayrılık bu ızdırap bu özlem

Gel desen ne olurdu …!!!

Sarılmasaydım yastığına, özlemeseydim kokunu

Bir tek yüreğimi alıp götürdün ya

Bedenim ruhsuz, ruhum huzursuz

Koymasaydın ardında, alsaydın yanına

Sarsaydın kollarınla ne olurdu...!!!

Gitmesen ne olurdu...!

Hatice AK

06.11.2009

ÖĞRENDİM (akşamüstü şiirlerim)-1

Sus pus ve sis içindeydi her şey

Birde yağmur tutturmuştu gözlerim

Gözlerim; gelirmi diye bir selam

Gelse de yoktu hafızamda

Söylenecek tek kelam......


Önce seni sevmeyi öğrendim

Sonra kaybedebileceğimi

Öğrenmeyi hiç istemediğimse

Sensiz de yaşanabileceğiydi

---Onu da sen öğrettin...

Nasıl olduğumu sorma,

Öğrendim işte,

Yaşayıp gidiyorum,

Buna yaşamak denirse...

Hatice Ak

05.11.2009

YÂR DİYEMEM Kİ

Kırılmış kanadım, bozulmuş yuvam

Bulunmaz kimsede derdime devâm

Güneşim doğmamış bulutlu havam

Bu halimle sana yâr diyemem ki

Gel gönül yaramı sar diyemem ki

Sevgim özümdedir değil sözümde

Dünyanın nimeti yoktur gözümde

Güllerim dikenli, bağım bozumda

Bu halimle sana yâr diyemem ki

Gel gönül yaramı sar diyemem ki

Kimseye açmadım gönül kapımı

Yaradan da böyle yapmış yapımı

Büyüklük eylemem belli çapımı

Bu halimle sana yâr diyemem ki

Gel gönül yaramı sar diyemem ki

Ben de sevdim seni, insanım bende

Mevsim güze dönmüş bilesin tende

Ne bulmayı umdun bu viran canda

Bu halimle sana yâr diyemem ki

Gel gönül yaramı sar diyemem ki

Gönül sevmiş ise, dinlemez ferman

Kesilir yürekte dizlerde derman

Vefa bekler her an sevdiği yârdan

Bu halimle sana yâr diyemem ki

Gel gönül yaramı sar diyemem ki

İşte budur benim arzı-ahvalim

Bende bir insanım sanmayın zalim

Seviyorum deyip edemem zulüm

Bu halimle sana yâr diyemem ki

Gel gönül yaramı sar diyemem ki

Hatice Ak

14.11.2009

HAKKINI HELÂL ET USTA

Hani sen gülünce diyordun ya usta; küçük bir çocuk bağdaş kurar yüreğime kıpır kıpır olurum sığmaz içim, içime... Hani sen ağlayınca; fırtınalar kopar yüreğimde diyordun ya artık ağlamıyorum be usta, alıştım galiba sen gibi ben de öldürdüm, yüreğimdeki seni kesin çözümmüş, öğrendim bunu da sayende... Hani sesini duyunca diyordun ya usta; bütün yorgunluğum gider, kuşça hafiflerim sarılır birkaç kelimeye, örterim geceyi üstüme hayalini bulutlara asar, bir yıldıza takılırım masal ülkesine sererim minderimi öyle yatarım boş ver be usta, bunlar laf kalabalığı karşılık olur mu hiç onca paylaşılanlara… Hani dostluk diyordun ya usta; her söyleneni doğrudur sandım tek doğru, insanın kendi doğrularıymış kusur sayma be usta, usta da olsan zaafların yüzünden sen de yanıldın… Neden diye hiç sordun mu be usta; ben seni ne çok sevmiştim oysa yine de seviyorum kendi dünyamda masumca, karşılıksız, ıssızca ve dostça anla be usta, güneş balçıkla sıvanmaz haklı-haksız mutlaka çıkar ortaya… Ellerine tutunmuştum be usta; yüreğine belki de, hani tuttuğum eli bırakmam demiştin ya inanmıştım sana ve kardeşçe bir sevgiydi bizimkisi şimdi her ne kadar yıpratılmış gibi olsa da, her zaman tebessümle yadedeceğim dostlarımdan birisin de Ne olur ne olmaz, mümkünse yine de hakkını helal et usta…

Hatice Ak 10.11.2009

KUŞLAR VE ŞİİR ÇİÇEKLERİ

Yuvaları bir çatıda,
Sokulmuşlar öylece
Bazen usul usul konuşurlar,
Bazen tutuşurlar el ele,
Tüm bunları yaşarken kuşlar
Seni düşündüm canımın içi…


Ve bir kurguya başladım,
Havada epeyce soğuktu
Ben bahçeye indiğimde
Senden eser yoktu
Sahi sen neredeydin…


Dolaştım bir süre
Şiirden çiçekler içinde
Hepsi aynıydı birbirinin
Duyguları farksız bir biçimde
Sevgiydi bütün motifler
Ama ayrı ayrı renklerde…


Sonra uzakta bir gölgenin
Bizi izlediğini hissettim
Ben yaklaştıkça uzaklaştı
O sendin canımın içi
Neden aniden gittin…


Yağmur yağıyor canımın içi,
Korkuyorum biliyor musun?
Aklım kapattıkça kapıları
Yüreğim açmaya çalışıyor
Sevmekten korkuyorum…


Anlayacağın, kaldıramam
Yeniden başlamayı
Ve yaşanması muhtemel
Minicik mutluluklar için
Bir daha kırılmayı
Üzgünüm canımın içi, sende kalsın
Hem kuşlar hem de şiir çiçekleri...

Hatice Ak

05.11.2009

HANİ SEN VARDIN

Hani sen vardın, turuncu bir renkle sabahlarıma ilk gelen. Hani sen vardın, çalışma masamı, çiçeklerle süsleyen. Hani sen vardın, beni uzak bahçelerden, gizlice izleyen. Hani sen vardın, yüreğim kadar dost, bendeki ikinci ben. Hani sen vardın, biraz geç kalsam, sitemlerle bekleyen. Hani sen vardın, bir gün görünmesem, özlediğini söyleyen. Hani sen vardın, türlü renklerinle, beni güldüren. Hani sen vardın, seni seviyorum, sevgimlesin diyen. Hani sen vardın, ben yokkende ama benim, hiç senim olmadın ki sen. Hani sen yoksan ve hiç olmayacaksan, bende olmam, yani olamam ki ben. Hatice Ak